Weet u, wij zijn het beu. Woorden zijn voor ons dusdanig heftig geworden dat alleen ermee in aanraking komen ons al traumatiseert. Onze PTSS werd veroorzaakt door de woorden. Sindsdien hebben we elkaar niets gezonds meer te zeggen en werken we elkaar alleen maar op de zenuwen. Sindsdien ook zijn wij in het meervoud gaan schrijven. Onze persoonlijkheidsstoornis werd meervoudig gelijk een Siamese zesling. En toen …, en toen werd het Antropoceen in het leven geroepen, we hadden iets om ons gezamenlijk op te richten, we hadden weer een doel in het leven en we gingen er vol voor. Het Antropoceen, tot dusver was dit onze stellige mening: de mens zal ten onder gaan. Inmiddels zijn wij van mening veranderd: de mens moet ten onder gaan. Dat is haar bestaansrecht, zij vervult gewoon een nuttige functie zoals een schoffel diezelfde functie vervult als het om onkruid gaat en dat gaat het. Zij zal haar taak met compassie en genegenheid volbrengen en lust en stank zal haar dank zijn - men moet lijklucht niet onderscheiden van lijklust. Haar empathische afkeer van al het menselijke is logisch verklaarbaar. Logica en empathie veronderstellen elkaar in dit geval. En toen ..., en toen bevloog een logisch en empathisch helder beeld ons, zoals wij ons ook een helder beeld kunnen verschaffen van hoe we zijn verwekt, met welk een enthousiasme of weerzin, en met welk een chaos en ellende tot gevolg. Zojuist hadden wij het gevoel dat het Antropoceen de verwekker was van precies hetzelfde, maar dan op een nog hoger level, op een verhevener Plan: Chaos&Ellende in miljardvoud. Werelden en schepselen draaiden kotsmisselijk en lijkbleek om haar heen zonder het geringste spoor van evenwicht. Het was wel evenwicht natuurlijk, maar dan van een veel hoger level, van een bovenmenselijk Plan. Wij zeiden het al: we hebben elkaar niets gezonds meer te zeggen. Houdt de zenuwen haaks!
Reactie plaatsen
Reacties