Welkom bij Antropoceen - reflecties

Transities in de landbouw en het psychologische aspect

Wat kunnen we weten omtrent de toekomst in het licht van de Antropocene ontwikkelingen ten tijde van planetaire overshoot? Dit is: hoe stellig kunnen of mogen we daarover zijn? Dat hangt weliswaar samen met subjectieve interpretaties die gerelateerd zijn aan ieders mens- en wereldbeeld, maar er zijn desondanks toch wel kenmerken vast te stellen, wat betreft de aard en de oorzakelijkheid van de planetaire overshoot.

De originaliteit en bijdrage van de Franse filosoof Michel Henry (1922 – 2002) aan de fenomenologie ligt in zijn these van de dualiteit, de tweezijdigheid van het verschijnen, waarbij 'immanente affectiviteit' of 'leven' de 'eerste' en meer fundamentele vorm van het verschijnen aanduidt. De fenomenologie van Husserl was gericht op het intentionele naar de wereld uitstaande bewustzijn. Henry toont aan dat daar ‘iets’ aan voorafgaat, moet voorafgaan, om überhaupt intentioneel te kunnen zijn.

De historicus Dipesh Chakrabarty wijst er op dat er nu 2 geschiedenissen samenkomen, de 4,5 miljard jaar geo-geschiedenis van de planeet Aarde en de honderdduizenden jaren geschiedenis van de mens. De menselijke geschiedenis stond voorheen los van de natuurgeschiedenis, de natuur werd in het Holoceen gezien als cyclisch omkeerbaar, maar dat is nu niet meer het geval. Dit idee van het samenvallen van geschiedenissen kunnen we doortrekken naar de samenhang tussen de geschiedenis van mensendissipatie (GvMD) en de geschiedenis van de toekomst (GvdT). En we hebben we ook nog zoiets als de geschiedenis van het heden (GvH). Dan hebben we het over drie samenvallende geschiedenissen.

Ja, het is de mens die de Antropocene veranderingen nu veroorzaakt. Terwijl tegelijk geldt: de mens = (deel uitmakend van) natuur. Natuur volgens de definitie van Whitehead: wat in de aard der dingen gelegen is, ofwel zelfregulerende zelfgenererende Zelforganisatie waar de organismen aan meedoen en aan onderhevig zijn.

Er is, gezien de wereldwijde ontwikkelingen zoals het 'Trumpisme', nogal sprake van zowel realiteitsontkenning als ook wetenschapsontkenning op klimaat- en ecogebied.

De VS is hard op weg naar een burgeroorlog. Het is een kwestie van tijd. Als dat gebeurt zal dat als een olievlek zijn uitwerking hebben op de instabiliteit in de rest van de wereld, met ook financieel economische schokken, omdat de VS in ieder geval nu nog het meest invloedrijke machtigste land van de wereld is. De dollar is nog de wereldstandaardmunt. Het anti-democratisch ‘Trumpisme’ is in toenemende mate een wereldwijd verschijnsel. De internationale orde ligt al op zijn gat, maar bij een burgeroorlog helemaal.

Er worden de laatste tijd vaak parallellen getrokken tussen de huidige geopolitieke ontwikkelingen en die van 90 jaar geleden, de hitlerperiode. Er zullen vast overeenkomsten zijn, maar er is ook een groot dramatisch verontrustend verschil: de planetaire overshoot, die  toen niet en nu wel aan de orde is.

De mens(heid) creëert zijn eigen rampen. Het is een optelsom van klimaatverandering, verlies van biodiversiteit, ontbossing, erosie, verdroging door landgebruik, verlies van zoetwatervoorraden, oceaanverzuring, verstoring van de stikstof- en fosforcycli, en chemische - en plasticvervuiling.

“Vorig jaar werd ook een nieuw record gevestigd voor de warmte-inhoud van de oceanen, waarbij de oceanen meer dan 90% van de warmte absorbeerden die werd vastgehouden door de toenemende concentraties broeikasgassen in de atmosfeer.” “In 2025 voegden de oceanen 39 keer meer warmte toe dan het totale jaarlijkse energieverbruik van de mensheid.” https://www.carbonbrief.org/state-of-the-climate-2025-in-top-three-hottest-years-on-record-as-ocean-heat-surges/

Wanneer we ons nog willen vastklampen aan optimisme, en/of aan hoop, en/of op kansen ten goede, en/of aan ‘dat kan je nu nog niet zeker weten’, en/of aan het idee van een ‘goed Antropoceen’ en/of aan positieve sociale tipping points, en/of aan tegenwicht willen bieden aan fatalistisme&doemdenken&stelligheid, en/of met verwijzingen naar eerdere sociale kantelpunten in het jaar des heren zus en zoveel, dan,

Het onderscheid tussen die twee is misschien wel te maken, specifiek in relatie tot het Antropoceen, dat we Antropoceen noemen (in brede zin bedoeld) omdat het radicaal onderscheidende kenmerken heeft t.o.v. het Holoceen, waaronder toenemende verstrengeling van op elkaar inwerkende leefsferen, die we ons al dan niet, meer of minder bewust zijn. Het verschil tussen naïef idealisme en realistisch idealisme, zou ik denken, is dat de naïeve idealist wellicht een dubbele ontkoppeling maakt in het denken: