Antropoceen - reflecties

We kunnen de actuele verstoring door de oorlog met Iran zien in het perspectief van onze enorme energie-afhankelijkheid en de toenemende planetaire overshoot. Die trends doen zich voor op planetaire schaal, met een ongekende snelheid, met extreme systeemcomplexiteit, in natuurcultuurverstrengeling, met onomkeerbaarheid, met geopolitieke chaos.Deze zoveelste energiecrisis toont ons dat we onszelf al eeuwen geleden op een traject gezet hebben waar we nu in belangrijke mate aan gebonden blijken te zijn. De trends gaan structureel de verkeerde kant op en we hebben te maken met zelfversterkende effecten. Naast energieverslaving hebben we te maken met nog een hele trits aan inelkaar grijpende multimegaproblemen. Het is één al onzekerheid en tegenstellingen. Daarom ook worden overheden steeds weer overvallen zoals we nu zien bij alweer de zoveelste energiecrisis.Wat hebben we geleerd van eerdere energiecrises? Idem corona, idem kredietcrisis.

De huidige verstoring door de oorlog met Iran en afsluiting van de straat van Hormus zou nog weleens een kleine kunnen blijken te zijn. De wereld wordt steeds turbulenter en er zijn maar vijf zeestraten op de wereld waar het grootste deel van alle olie- en gastransport doorheen moet. Nu is er een verstoring in één zeestraat. Het kan zomaar gebeuren dat er ergens anders nog een verstoring bovenop komt. De wereldwijde energie-afhankelijkheid is veel te groot, en het energieverbruik neemt nog steeds toe. (AI, airco’s, tel maar op). Gasveld Groningen lost dat niet op; we moeten ook niet alles van de overheid verwachten.

Het Antropoceen  kan worden gezien als een multi-aspectueel ontwrichtingsproces. We kunnen een aantal onderling verbonden fundamentele zijnsaspecten (naar de modale aspectenleer van de filosoof Herman Dooyeweerd) op een rijtje zetten en dezen betrekken op de Antropocene ontwikkeling.

Het actuele keuzeverloop is wezenlijk, want medebepalend voor toekomstig keuzeverloop. ‘Keuzeverloop’ wordt in de procesfilosofie van Whitehead breed zien: het zijn niet alleen de mensen- of cultuurlijke keuzes, het stijgt daarbovenuit. De gebeurens (actual occasions) zelf maken keuzes uit het actueel vigerende potentieveld. Gebeurtenissen worden naast een fysieke pool gekenmerkt door een mentale pool op basis waarvan dit kan gebeuren.

Procesfilosofie maakt aannemelijk dat er een immanent goddelijk Streven is. Het gebeurende gebeurt niet willekeurig. Dit impliceert dat de toekomstige gebeurtenissen  min of meer gebonden zijn aan het reeds gerealiseerde, in een oscillerende verhouding van determinisme en vrijheid, die niet van elkaar losgekoppeld kunnen worden. Ultieme harmonie wordt naar de aard der processen nooit bereikt, omdat het een oscillerende kwestie is van yin en yang, die onlosmakelijk aan elkaar gebonden zijn. Zo zou je kunnen stellen dat entropie per definitie nooit zonder negentropie is, de verhoudingen kunnen veranderen, maar de ene kan de andere niet verwoesten. Hetgeen pleit voor de immanentie van goddelijk te noemen want onverwoestbare diepste relationele structuur. Daar is geen zogenaamde bovennatuur voor nodig.

Natuur kan je op twee manieren opvatten. De natuur die we beleven, waar we graag naartoe gaan en graag ervaren. En de natuur als datgene wat in de natuurlijke aard van de processen gelegen is, ofwel de natuurlijke wetmatigheden.

Google-AI geeft ons interessante informatie over het Fuiktijdperk.

Overshoot in evolutionaire zin betekent dat er groei plaatsvindt, sneller dan dat de natuurlijke hulpbronnen zich kunnen herstellen. Er wordt tijdelijk geprofiteerd van overvloed (bijv. nieuwe niche, energiebron). Vervolgens vindt er een confrontatie plaats met correctiemechanismen: uitputting, ziekte, conflict, instorting. (De richting naar) Overshoot is niet alleen een biologisch fenomeen, maar ook een existentieel patroon: leven wil expansie. Groei, vermeerdering, intensivering — het zijn basisbewegingen van het leven zelf.

De betekenis van het samenvallen van de geologische aardegeschiedenis (Big History) en de menselijke geschiedenis (Deep History)

We zien dat de relatie tussen Antropocene ontwikkelingen en het benodigd cultuurlijk samenwerkingspotentieel zeer problematisch is, terwijl dat type samenwerkingspotentieel en -functioneren uit de cultuursferen moet komen in een natuurcultuurverstrengelde omgeving. Dit terwijl de overmacht in toenemende mate bij de natuursferen komt te liggen, die zowel het goed functioneren als ook het potentieel tot goed kunnen functioneren binnen de cultuursferen afbreekt. Het volgende is denkbeeldig, maar laten we de verschuivende verhouding tussen de onderhevige cultuurlijke samenwerkingsmogelijkheden en de overmachtige natuurkrachten anno 2026 eens 5 op 95 stellen; in 2027: 4 op 96; in 2028: 3 op 97; in 2029: 2 op 98; in 2030: 1 op 99; om in 2031 uit te komen op 0 op 100. Het is maar een beeld, een bij wijze van spreken, maar het gaat om het idee van de richting.

De blik gericht op Afrika

Theoretische benaderingen van het Antropoceen