Antropoceen - reflecties

De mens, zoveel mag duidelijk zijn, is het suboptimale dier met de nodige constructiefouten, de nodige gebreken. Zijn gebrek vult hij aan, dat wel weer, met technologie. Wat is de mens nog zonder een drone? Denk de technologie weg en de mens valt weg. Hij is niets zonder kleding, zonder behuizing, zonder gereedschappen, zonder energie. Zien wij een aap op schoenen lopen? Ernaast dan? Neen, dat zien wij niet. Een abnormaal gevoelig huidje, een abnormaal gevoelig zenuwstelsel, zonder tandenborstel abnormaal rottende tanden. Wat is een mens zonder toiletpapier, zonder zakdoek, zonder lijkkist? We kennen het menselijk lijden dat een dubbel lijden is boven dat van de andere dieren. En doordat hij zijn lijden wil ontlopen versterkt hij zijn lijden. De ontlooproute, die zoals we weten verloopt via de markt van macht, seks en consumentisme, voltrekt zich onder het gesternte van toenemende planetaire overshoot, kortom: dat komt niet meer goed en de gedaante van een mens begint zijn waanzijn, zijn onzijn, zijn ongedaante te vormen. Tot zover het brekende nieuws van de dag.