Toonzetting en afstemming.

Dit tijdperk zet de toon, wij kunnen er al dan niet, beter of slechter op afstemmen. En lachen, blijven lachen, dit tijdperk wordt een Foltertijdperk.  Een scherp gevoel maakt de geringste foltering tot last – die door de lach gecompenseerd dient te worden. O de gelukzaligen, de planten, die zenuwlozen, waren wij maar zenuwlozen, de Voorziening zou ons genadig zijn en wij de Voorziening. Maar ja: planten lachen niet. Wat nu ongenadig toeslaat, moet toeslaan, is precies is het gevolg van de gezenuwden, van de lachers. Hun bedrading, hun gevoelige bedrading, waar ze zo mee pronkten en nog steeds pronken heeft precies tot de netcongestie, tot de obstipatie geleid die dit tijdperk zo kenmerkt. Een gezenuwde kan lachen, een stoïcijn kan lachen, een cynicus kan lachen en het lachen zal hem voortstuwen. Een geboorte produceren brengt dezelfde lach met zich mee als een begrafenis en het was Godt zelf die zag dat hij blij werd van de lach. De lach was goed, zeer goed. Het was ook de lach van de dag, de lach van de eeuw, de lach van een tijdperk, het was de laatste lach die de beste was, de lach van een soort, de kampioen van de evolutie. De vonk tot de lach ontsprong aan het zwemmen der spermatozoïden. We werden gewoon meegesleept in het sleepnet dat voor ons ontworpen was door de evolutie. Het vergde weinig. Weinig lenigheid, weinig vasthoudendheid, weinig volharding, enkel spartelen in vruchtwater. En daarna wroeten, voortmodderen en toch best wel moeite en zweet op de kop. En lachen dus. We namen de moeite tot de lach en zo zetten wij de toon en stemden we ons af op wat tot ons komen gaat.

*

Welk doel, welke missie heeft het Antropoceen zich toegeëigend? Waarin stelt zij zich authentiek autodidactisch op? Moet het woord ‘tragiek’ in haar definitie worden ingebracht? En ook het begrip ‘redeloos onheil’? Wanneer we haar liefhebben – en dat doen wij – hopen wij nog inniger met haar verbonden te raken. Dat haar slachtoffers hun tegenslagen zo goed en zo kwaad als dat gaat mogen verwerken, ook dat hopen wij. Er moet immers nog zoveel als mogelijk te hopen zijn. Er is iets onbetamelijks aan dit tijdperk, maar wat? Wij krijgen er maar geen grip op. Gelukkig zal ons piekeren worden ingehaald door het tijdperk dat ons zal inhalen. Wij kunnen uren, eeuwen, eeuwigheden verspillen met tobben – terwijl dit Fuiktijdperk haar aanbidders in een zucht en een scheet verspilt. Wat valt er nog voor of tegen deze evidentie in te brengen? Welke leefwijze moeten wij er nu op nahouden? Op z’n minst een voorlopige, als doorreis naar een doodsreis. Als het Antropoceen ons zulke geweldige voorbeelden van onthechting levert, waarom dan zouden we ze nog in het Holoceen zoeken? Berichten die nu tot ons komen, waarin duidelijk is dat het heil van onheil ons bezwangert, zijn al snel verheugend. Dodelijk vermoeiend eveneens, onverenigbaar met doorgaan met ademhalen. Het nodigt uit om alvast in onze kist plaats te nemen, met een gelukzalig wegsterven in de Grote Versuffing op de drempel van dit laatste stadium. Gelijk het met een glimlach of grimas wegzinken in het voor eeuwig weggezonkene.

*

Het Antropoceen: een Grote Waarheid die zich met weinig woorden hoeft uit te drukken. Wie teveel reflecteert op wat zich ook wel zonder reflectie voltrekt – kortom: wie teveel over haar uitweidt –  verkracht haar. Ben ik haar dan nu aan het verkrachten? Of misschien zij mij? Is de site Antropoceen-reflecties.nl haar aan het verkrachten of andersom? Laat Godt, of zijn rechterhand, of de rechter oordelen. Ik ben haar stalker, zij stalkt mij. Zij bepaalt de kleur van mijn gedachten, de melodie van mijn gemoed, het ritme van mijn botten. Men kan zich geen muzikaler stalker wensen dan ik, maar wat kan ik daar aan doen? Wat kan zij daar aan doen? Zij zal ons haar sores, haar grillen, haar grappen, haar grollen opleggen. Toekomstig onheil bestaat uit een atonale gesteldheid van botten en organen. Meestal is het onder invloed van een suïcidale stemming dat men op haar verzot raakt. Welk licht werpt dat op het verdere verloop van onze innige relatie? Hoe groot nog het verschil tussen een sterveling en een stervende, alhier in dit Sterftijdperk? Zij bewijst haar nut door ons van een Lotsbestemming te voorzien. De enige noemenswaardige gebeurtenissen in een leven zijn de veranderingen, groot en klein, en daarin zal zij ons ruim voorzien, in een schrijnende richting van een miserabele orde, step by step, day by day, zoals de Engelsen dat zo fraai op z’n Engels kunnen uitdrukken. Let vooral op de haast die ze gaat maken. Hurry by hurry, fail by fail.

*