Bijsturen, vertragen en verzachten

Op elk moment, nu en in de toekomst, staat ons steeds weer het volgende te doen: hoe kunnen we vanaf dit moment, onder de actueel gegeven omstandigheden, proberen bij te sturen, te vertragen en te verzachten. We dienen daarbij een temporele flexibiliteit met bijbehorend activisme, inzet en optimisme te betrachten met verschuivende doelen en subdoelen. Vanaf elk moment hebben we keuzes en mogelijkheden, waar we verantwoordelijkheid voor moeten nemen.

Dit kunnen we doen langs de hardnekkige trendlijnen van CO2, temperatuur, zeespiegelstijging, oceaanverzuring, koraalafsterving, biodiversiteitsverlies, zoetwaterschaarste, biochemische stromen, plastic- en andere vervuiling en andere kritieke planetaire grenzen, en langs de lijnen van (dreigende) onomkeerbare klimaat- en milieukantelpunten en ook langs de lijnen van cultuurlijke spanningopbouw.

Op elk toekomstig moment kunnen we even (of langer) stilstaan bij hoe het er actueel voorstaat, welke mogelijkheden inmiddels gepasseerd zijn, en wat ons op dat moment te doen staat. Zo kunnen we ook onze maatschappijkritiek (bv. betrokken op kapitalisme, individualisme, overconsumptie, subversieve al dan niet kwaadwillige tegenwerkende fenomenen en personen), onze ambities, protesten, demonstraties, pleidooien, oproepen en papers temporeel flexibel maken. Er is altijd wat te doen in de verschillende fasen van het rap verschuivende Antropoceen, waarvan de richting uiterst hardnekkig is in onheilzame richting.

Metaforisch gezien kunnen we zo steeds weer opnieuw op het zich veranderende speelveld kijken waarnaartoe we iedere keer weer de doelpalen moeten verzetten wanneer het speelveld onbespeelbaar wordt. We hebben flexibele verplaatsbare doelpalen nodig.