Er schijnt een frontale hersenkwab in ons voorhoofd te schuilen, iets met verstand of zo, ik heb er verder geen verstand van. Het schijnt veel te doen te hebben, veel energie te kosten, zich druk te maken over dit&dat. Zoals niet-dood-willen. Terwijl: niet-dood-willen schijnt uitstel van executie te zijn zeggen ze. Waar verblijft de waarheidskwab? De kwab die beter weet? Waar vertoeft deze? Misschien moesten die kwabben eens wat minder vertoeven en wat meer alvast verwijlen in het verre wijlen. Hoe communiceren we zinvol met de oudste dus wijste kwab die in ons voortbestaat? En zich misschien niet zo druk maakt over het minieme verschil tussen zijn en niet-zijn? Is niet-zijn misschien een vorm van zijn zoals mislukken een vorm van lukken is?
Reactie plaatsen
Reacties