We zitten klem in de onomkeerbare gekte van dit Fuiktijdperk, waarin de nieuwe eeuwen zich reeds in de coulissen hebben opgesteld, maar nog even moeten wachten op het Grote Sterven van het oude om geboren te mogen worden. Het oude zal bezwijken op de drempel van zijn zelf gegraven graf waarin het zich zal storten.
Dit ons mensengedoetje, dit onomkoombare Fuiktijdperk, deze rimpeling in de eeuwigheid is de nagalm en de echo van een stervend tijdperk dat zichzelf verslindt. De tijd verloopt nog slechts omdat onze verlangens de wereld hebben opgesierd, terwijl de ontluistering reeds een aanvang heeft genomen. We staan nog maar aan het begin van deze aftocht.
Dit Fuiktijdperk opent onze ogen voor vernietiging in slow-motion, waarna niets de dingen en de exemplaren nog weerhoudt zich aan hun eigen val over te geven - of toch nog even weerstand te bieden en vol energie te kronkelen en te spartelen, zoals je dat een lekkere vette paling nog eventjes ziet doen bij zijn vangst.
Reactie plaatsen
Reacties