Wij zijn dronken. Dat is zo'n beetje de enige manier om het nog vol te houden. We zijn eenzaam en alleen. Zeventig jaar terug waren wij nog het succesverhaal van de babyboomgeneratie, de witte babyboomgeneratie wel te verstaan. Nu voelen we ons deplorabels, mislukt, ontheemd en thuisloos, net als iedere normale witte Nederlander. Wij hebben een aanhoudende buikpijn. We snappen niet waarom we moeten lijden onder het linkse gespuis, steeds meer belasting moeten betalen en als het aan de linksen ligt nooit meer de vrijheid mogen genieten. Doen wij dan een vlieg kwaad? Nee, toch?
Wij waren geïnteresseerd in muziek, in radio Veronica. We waren geïnteresseerd in munten, in het verzamelen van postzegels, het afsteken van vuurwerk, exota, het eten van koekjes (onschuldige negerzoenen en jodenkoeken wel te verstaan, toen nog onschuldig), het drinken van cola, snelle motors, auto’s, meisjes en zo nu en dan een vechtpartij. We verzopen nog jonge katjes, zo ging dat toen. Zij, de linksen, zeggen dat wij onze nazaten de erfenis ontnomen hebben, een leefbare planeet, maar wij denken dat het wel meevalt want wij ontkennen het en waarom moet Nederland het beste jongetje van de klas zijn kijk eens naar China en India wat ze daar uitstoten.
De linkse klootzakken, de elite, de media, de wetenschappers – zij geven nergens om behalve om ons leven kapot te maken. Dat is tegenwoordig geen verrassende onthulling meer. Alles voelt verkeerd aan deze tijd. Het seizoen klopt niet, de eeuw niet, het tijdperk niet, de vrouwen niet. Alles veel te woke. We hebben best een paar mooie momenten gehad, een goeie tijd zelfs, een ouwe tijd, een witte tijd. En die tijd willen wij terug! Wij missen het fysieke gevoel dat we hadden als we op een gewone Nederlandse winter-, lente-, zomer-, herfstdag door de stad liepen met alleen maar allemaal witte mensen omringt. Of door het platteland toerden op onze Kreidler of Zundapp, met een blondien achterop die haar armen om ons heen sloeg en haar lichaam, haar witte lichaam stevig tegen ons aandrukte. Wij voelden gewoon het wit van haar lichaam dwars door de kleren heen. Wij zijn dronken, wij zijn MAGA, wij zijn de manosfeer!
Wij weten niet wat we met ons verdriet aan moeten en zetten het daarom maar om in woede. Iedereen zegt dat we een gemeenschap moeten opbouwen of zoiets dergelijks. Een steentje bijdragen aan de maatschappij noemen ze zoiets. Nou, wij trekken wel stenen uit de straat, ze kunnen onze reet roesten of kussen, want niemand geeft erom. Niemand geeft erom wat wij allemaal wel niet kwijt zijn aan benzine, tabak en alcohol. Wij worden kapot gemaakt, vooral door degenen die aan de macht zijn en zo goed voor zichzelf zorgen. Fuck al die mensen.
En hier zitten we dan, op onze vrijdagavond ons te bezatten, en elkaar met nostalgie overeind te houden, wat moeten we anders, wij blanke mannen, wij bedreigde soort? De bedreiging komt van links, de bedreiging komt de Middellandse Zee over, we zitten midden in een AZC-apocalyps die de hoge heren niet wil toegeven, want dat is "te moeilijk". Waarom moeten wij worden overspoeld? Aan allen die aan de migratietsunamischijt lijden, betuigen wij onze oprechte medeleven; aan hen die het ontkennen, veroordelen wij. Wij hadden zo verlangd naar een ander leven, zoals we dat in onze kindertijd zagen. Gewoon een lolletje trappen, een fatsoenlijk vak leren, schoenmaker worden, goed werk doen, een vrouw aan het aanrecht. En zie nu eens welke strontmuggen op de grote hoop schijten, de CEO’s, de managers, de schijtluizen die ons leven aan het verknoeien zijn. Wij voelen ons als fantomen, spoken, getuige geweest van een verloren wereld. Wij stemmen dan wel extreemrechts, natuurlijk stemmen we extreemrechts, maar zo extreem is dat niet want wij zijn de goede mensen. Zorg goed voor jezelf en wij wensen u het allerbeste, vooral degenen onder jullie die het moeilijk hebben. Daarom wensen wij u een Nederland voor de Nederlanders, een VOC-mentaliteit.
Reactie plaatsen
Reacties