Zelfpenetratie, wie heeft daar ooit van gehoord? En toch is het dit: de Tijd zelfpenetreert zichzelf voort van moment naar moment. Augustinus zou er postuum nog een stijve van kunnen krijgen. Vroeger gingen we eraan, nu gaan we eraner, tenminste als je ’t goed uit-, om- en doorrekend. Het wordt chaos. Trouwens, wat is er mis met chaos, het is gewoon een overgang, een noodzakelijke doorgang naar nieuwe orde. Het is alleen mis omdat er iets mis is met ons. Wij zijn van die overdreven gevoelige types, van die zenuwlijers. Maar heeft de zelfpenetrerende prenatale Tijd daar een boodschap aan?
Reactie plaatsen
Reacties