Het is een typerend kenmerk van instortende samenlevingen dat zij zich uit alle macht vastklampen aan een verward en verhardend mengsel van geloofsovertuigingen, dogma’s, doctrines en wereldbeelden – precies wat we ook nu weer kunnen vaststellen bij de huidige structurele neergang: een metafysische Geest der Verwarring van heb ik jou daar. Uiteindelijk zal de huidige Verwarring, die niet alleen metafysisch, maar fysisch-metafysisch van aard is, een nieuwe kijk op geschiedenis en evolutie moeten opleveren, een nieuw paradigma – onder de voorwaarde dat er dan überhaupt nog wezens zijn die een kijk op geschiedenis en evolutie kunnen hebben. Zoals we zien bestaat het mengsel uit aan elkaar tegengestelde elementen en vertaald het zich naar polarisatie en cultuuroorlogen. Deze sociotische spanningsopbouw, die niet meer los gezien kan worden van de ecotische spanningsopbouw door de toenemende overschrijdingen van planetaire grenzen, zal zich moeten ontladen en dat gebeurt schoksgewijs. Sociotische ontlading en instortende rijken: het heeft zich vaak genoeg voorgedaan in de mensengeschiedenis. En toch is er nu sprake van complete nieuwigheid precies door het samengaan met de structurele ecotische spanningsopbouw op een planeet in overshoot. De sociotische ontladingen, bijvoorbeeld in de vorm van revoluties, lossen deze keer niets op, vanwege de blijvende structurele ecotische neergang. Het is onbekend terrein waarin we terecht zij gekomen, met ruimtelijke en temporele schalen van ongekend formaat. Daarom gaat elke vergelijking met eerdere maatschappelijke instortingen mank. Herstel zal niet kunnen plaatsvinden binnen menselijke tijdschalen. De ontwikkelingen zijn zo stellig dat we een tabel van Definitieve Teloorgangen kunnen opstellen zoals er ooit tien geboden zijn opgesteld en zoals Luther zijn stellingen en een kerkdeur spijkerde.
Reactie plaatsen
Reacties