Ons bijzondere verstand, ons geweldige intellect, onze hoogwaardige ratio, ons superbe denkvermogen, ons beroemde weten, ons goddelijk bewustzijn – ze blijken in tijden van planetaire overshoot van nul tot generlei waarde. Al onze verbale vermogens: idem. Ze zijn allemaal niet afdoende in staat om de opwarming, de verzuring, de vervuiling, de bio-aftakeling te bestrijden. Welk menselijk talent moeten we dan inzetten? Spotlust? Cynisme? Hoop? Of is het grootste talent van de mens, naast zijn tekortschieten, zijn in de lach schieten? Of zijn schieten op alles wat hem tegenstaat? Wij leven in de meest welbespraakte periode der decadentie, met de grootste wetenschappelijke vermogens - en zie toch hoeveel CO2 we daarmee de lucht in schieten. Het werkelijke tragische leven vind je niet bij de wetenschap, niet bij het geloof in de vooruitgang, niet bij welke technologie dan ook. Dat wat we zo hoogwaardig aan het doen zijn, deze geweldige collectieve voorbereiding van de superbe zelfmoord van een soort en vele soorten met zich meeslepend in zijn bijzondere kielhaling, daar vind je de beroemde werkelijke tragiek, de goddelijke toxische tragiek, de poëtische romantiek van die tragiek, die binnenkort tot de bloei van een grootse climax zal komen, tot een orgasme van lijden, tot een extase van ondergang. Dit is het talent dat ons voortstuwt: het talent tot onvermogen, tot het feest van het falen. Een stuwing die lijdensbloei optimaliseert.
Reactie plaatsen
Reacties