De tekenen van overmachtige onomkeerbare instorting zijn inmiddels zo overduidelijk dat het ongepast is om niet zijn kop in het zand te steken. Men is een complete idioot wanneer men niet uit alle macht (toch nog macht, bij alle onmacht) bezig is om er nog elke genieting uit de peuren en te persen die er nog uit te peuren en te persen valt. Lachend en gierend ten onder. Alleen zo slagen we er in om ons leven op een niet al te onprettige manier te laten voortduren en eindigen voordat de totale ondergang ten tonele verschijnt. Men moet toch voor zijn mentale gezondheid waken.
Reactie plaatsen
Reacties