De tekenen des tijds waarschuwen ons dat het tijd is dat het mensdier zijn biezen pakt en met de staart tussen de benen afdruipt. Had hij nog maar een staart, liep hij nog maar op 4 poten, dan was het lang niet zo slecht afgelopen als dat het nu afloopt. Als veroorzakers ervan, van de slechte afloop, doen we twee uiterst tegenstrijdige dingen tegelijk. We versnellen het en we verzetten ons ertegen. Drie dingen: we steken onze kop in het zand, het lijkt wel een circusact. Hadden we maar een kop die we een paar duizend jaar in het zand konden steken, dan was het lang niet zo slecht afgelopen als dat het nu afloopt. Een dergelijke kop vervuilt niet veel, hij stoot weinig CO2 uit. De mens als vat vol tegenstrijdigheden, we wisten het allang natuurlijk, al sinds Adam en Eva tot en met het boek Openbaringen, het boek dat met enige verbeelding de huidige radeloze, redeloze, reddeloze tijd openbaart. Het vat zal een explosief kruitvat blijken te zijn van ongekende proporties, waarvan zelfs bij Adam en Eva de oortjes zouden klapperen. Ongekend? Ja en nee, de onomkeerbaarheid en de planetaire schaal, waardoor zowel geen herstel- als ook geen uitwijkmogelijkheid zal zijn, die twee fungeren inmiddels als Openbaring van Overmacht onder de kenmerken der kenbaarheid. Het pakken van biezen met de staart tussen de benen en de kop in het zand: een moderne circusact van zeer hoog artistiek niveau, die de kosmos versteld zal doen staan.
Reactie plaatsen
Reacties