Opstand tegen zelfvernietiging

Zelfvernietiging, als allesoverstralende oplossing, vindt nu plaats in het hart van drie verschillende tijdschalen. Wij hebben onszelf overgeleverd aan de stralenkrans van niet alleen de menselijke, maar ook van de natuurlijke geschiedenis, en vooral van hun beider geschiedenissen in combinatie en overlapping: de geschiedenis van het leven op deze planeet. Het Antropoceen is het tijdperk waarin deze geschiedenissen samenvallen op deze drie tijdschalen. De neergaande fase van een beschavingscyclus gaat gepaard met de neergang van een biotische cyclus, onder de druk van fysische veranderingen op nog grotere tijdschaal, de geologische. Een stralenkrans zoals gezegd, gezien vanuit de noodzakelijke en onontkoombare overlevingsstrategie van deze planeet op de grootste tijdschaal, waarvan het harde licht ons drievoudig in het gezicht wordt geworpen, gesmeten, gekwakt. Overgeleverd aan deze overmachtige kracht gaan we gebukt onder de verwoestende corrumpering van de in wezen niet te corrumperen want onverwoestbare energetische temporaliteit die Werking, Wording, Zelforganisatie is. ‘Verwoestend’ dan wel ‘onverwoestbaar’ is dus een kwestie van zowel perspectief als ook van tijdschaal. De tijdloze, onveranderlijke bovennatuurlijke God, de God van de dualistische theologen, die bestaat niet meer; dat zogenaamde fundament is nu wel definitief onder ons weggeslagen. God is Godt geworden: natuurlijke werking, dat als fundament levensondersteunend dan wel levensvernietigend kan zijn. Wij hebben die Godt inmiddels een levensvernietigend karakter gegeven. Ons leven speelt zich af als zelfondermijning waar we al spartelend en worstelend aan ten onder zullen gaan in vloekende opstandigheid. We provoceren de Overmacht – paradoxaal genoeg – onder toenemende vervloeking terwijl we deze zelf in het leven hebben geroepen als een geest uit de fles. Natuurlijk willen we ons niet gewonnen geven aan deze Overmacht: we komen logischerwijs in opstand. Maar het wordt Luctor zonder Emergo.

Maar als we zelf die overmacht over onszelf hebben afgeroepen, moeten we de Godt daar buiten laten dan? Niet als juist Hij dat fundament is. Door ons de krachten van deze energetische overmachtige Zelforganisatie te hebben toegeëigend hebben we precies het tegenovergestelde bereikt: onmacht. We hebben onszelf tot terminale patiënten veroordeeld. Ooit waren we de energieke hemelbestormers van deze planeet, die we juist daardoor nu tot hel hebben getransformeerd – een transitie van formaat waar de gehele kosmos U tegen zegt. We hebben onszelf tot amechtige helbetreders gemaakt, die tot onze laatste rochel al protesterend de strijd zullen aangaan door de wapens tegen elkaar op te nemen. We zullen roepen dat het allemaal niet eerlijk is en dat het aan die en die ligt. Want we zullen zoals gewoonlijk de zondebokken wel weten te vinden en ertegen in opstand komen – waarbij we in wezen in opstand  komen tegen onszelf.