Het Antropoceen, met zijn planetaire overshoot, keert zich nu tegen zijn maker: het mensdier, het vernietigingsdier. Dit dier wist door een wonderlijke samenloop van omstandigheden een geologische kracht van formaat te worden door op ongekende schaal zijn omgeving uit te buiten tot eer, macht en vermeerdering van heil voor zichzelf. Heil werd onheil toen planetaire grenzen werden bereikt en structureel verder werden overschreden. Dat de terminale fase nu is aangebroken dringt nog lang niet tot iedereen door. We hebben een monster tegen onszelf opgezet, we hebben een noodlot over ons afgeroepen waar niet aan te ontsnappen valt en we perfectioneren steeds verder de folteringen ervan. De groei en bloei van grootschalig lijden is gaande, zodanig dat we kunnen zeggen dat de hel eindelijk weer een functie krijgt, niet aan gene maar aan deze zijde van het leven, zodanig dat juist de dood weer zaligmakende verlossing gaat betekenen. Er rust een taboe op zelfmoord, maar precies dat is wat het mensdier over zichzelf afroept: collectieve zelfmoord in de onvoorstelbare aantallen van de miljoenen en de miljarden. 112 zal behoorlijk overbelast raken – we moeten ons maar een grapje tussendoor permitteren. Of is het niet een grapje maar is het de Grote Grap, de klapper, de uitsmijter op het eind van het feest, een collectieve grafgrap van een er geweest zijnde soort. Zo’n grap, daar zouden de restanten van de planeet, en van het leven wat nog over is, weleens danig van kunnen opknappen.
Reactie plaatsen
Reacties