De ondergang, het is de ondergang, met stip op nummer één. Die zal ons toch hopelijk niet ontglippen zoals de liefde ons ontglipt? Het zal ons toch niet gebeuren dat we in het eerste net zo ontoereikend worden als in het tweede? De dino had niet eens handen, hij was daarom ook niet bij machte zijn ondergang over zichzelf afgeroepen. Toch een verschilletje met nu. We moesten het maar romantisch benaderen en poëtisch beschrijven: de mens, die zot met al zijn handigheid, ontmoet des dino’s lot, het lot van het gebod der eeuwige verdwenenheid.
Reactie plaatsen
Reacties