Het leven van een rechtopganger, een naakte onbehuisde onbehaarde rechtopganger met zelfbewustzijn, is per definitie suboptimaal. Behalve dat deze natuurkundig onaangepaste soort de wetten van de zwaartekracht tart, heeft hij uiteindelijk geen bestaansrecht meer bij zoveel woekering als onkruid, bij zoveel planetaire schade. En bij het verval van bestaansrecht, vervallen uiteraard ook alle andere mensenrechten waarop hij aanspraak dacht te maken. Het is natuurlijk redelijk voor de evolutie om inmiddels bij deze uit de hand loperij tegen de mens te zijn met zijn ziekmakende grappen en grollen. Net zo redelijk als het is voor witte bloedlichaampjes om tegen viruscellen te zijn. De mens als parasiet, als virus, als bacterie. De vernietigingsdrift ligt kennelijk zo diep in ons verankerd dat niemand er in slaagt om deze te vernietigen. Deze drift maakt daarmee deel uit van de menselijke constitutie. Let wel, gedoemd zijn is uitverkoren zijn en uitverkoren zijn is gedoemd zijn, daar zijn religieuze voorbeelden van, met martelaarschap als goddelijke uitverkiezing. Wij, hier en nu, zijn uitverkoren tot het bijwonen van een uniek stukje planetaire geschiedenis. Wat we meemaken is niets minder dan een kosmische (sommigen zeggen: komische) botsing tussen de verlangens van een soort en die van de planeet zelf. Best wel bijzonder om mee te mogen maken, deze toeristische attractie. Eerder wordt de mens door de planetaire problemen opgelost dan dat hij de problemen van de planeet oplost.
Reactie plaatsen
Reacties