We leven midden in mondiale zelfvernietiging en de beschaving lijkt erop gebrand haar eigen ondergang te bewerkstelligen. Wat een creatieve daad, wat een kunstig talent toch, wat een doorzettingsvermogen ook, iedere dag weer! Iedere dag weer kalft de wereld voor onze ogen een beetje verder af. In ieder tijdperk geloofde men dat men getuige was van het verdwijnen van de laatste sporen van het aardse paradijs, en het bleek nepnieuws te zijn. En nu, in de uiterste tijden van nepnieuws, nu is het echt zo! Wij zoeken verlichting in verbale vindingrijkheid, in begrippen zwevend boven onze rampen. Woorden zijn welwillend: hun broze realiteit bedriegt en troost ons – die realiteit mag wel eens onder woorden worden gebracht. Achter onze nadruk op begrippen ten dienste van begrip, gaat uiteindelijk onbegrip schuil. Achter al onze zinnen gaat zinloosheid schuil. De werkelijkheid is ons net zo vreemd als het bestaan van een bacterie in de darm van een vleermuis in een grot aan de andere kant van de wereld. Alles is precies zo onbevattelijk als het idee dat er waarschijnlijk meer sterren in het heelal zijn dan zandkorrels op deze planeet, in een onverschillig universum. Wat zijn wij anders dan die bacterie? Wat is onze planeet anders dan die zandkorrel? Als we slechts een rimpeling zijn in het heelal, hoe nietig dan is onze zelfvernietiging? Met deze bedrieglijke woorden wil ik u troosten.
Reactie plaatsen
Reacties