Identitaire lijnen

Gepubliceerd op 18 november 2026 om 17:58

Elk land vereert zijn eigen geschiedenis, roemt zijn successen, koestert zijn verhalen. Elk land koos daarvoor steeds en overal slechts een selectief deel van die verhalen, zodat de bevolking zich met enige trots kon identificeren met zijn vaderlandse geschiedenis. En van die subjectieve selectie dan slechts enkel bepaalde periodes zoals een zogenoemde Gouden Eeuw, de tijd van de VOC-handelsmentaliteit, de ‘Renaissance’, of ‘de Verlichting’. De terugblik op deze perioden gaven richting, betekenis en doel aan nationalistische gevoelens van een gezamenlijke identiteit. In wezen ging het natuurlijk om machtsverhoudingen, de verschuivingen daarvan, de schaalvergrotingen, die uiteindelijk culmineerden in de geglobaliseerde geopolitieke machtsverhoudingen van dit moment. Het heeft echter niet geresulteerd in mondiale eenheid, zoals door deze en gene utopische idealist naiëf werd gedacht, en die eenheid zal er ook nooit komen. Versplintering is nu juist de structurele trend, waarbij de fragmentatie valt onder de wetmatigheden van fundamentele tegenstellingen en verhardende conditionering onder het regime van planetaire overshoot. Toenemende planetaire overshoot wel te verstaan, en precies dat maakt alles anders. Het is de grote gamechanger die het einde betekent van een geologisch tijdperk en de start van een nieuw tijdperk. Het eerste was een gunstig want redelijk stabiel tijdperk wat betreft levensondersteunende klimaatomstandigheden; het tweede wordt een levensondermijnend tijdperk. Het ondermijnt de kwaliteit van alle zijnsaspecten, van de natuurlijke en cultuurlijke sferen. Het resulteert logischerwijs in politiek onvermogen. Met ander woorden en kortom: er heerst logica in het idee van onontkoombare instorting en ondergang. We zien reeds dat de strijd naast pure materiële belangentegenstellingen ook als cultuuroorlog zal verlopen via identitaire lijnen. 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.

Maak jouw eigen website met JouwWeb