De verlossing beëindigt alles en zij beëindigt ons. Wie, eenmaal verlost, durft zich nog een levende te noemen? Durft zich nog een lijdende te noemen? Een onvolmaakte, een klerelijer, een schoft? Eenmaal verlost is de kracht van het poëtische, van het romantische gedood. Wij leven naarmate wij lijden: hoe lijdender hoe levender. We kunnen ons lijden verfijnen, verfraaien, opleuken. We hebben ons lijden verfijnt, verfraait, opgeleukt – tot aan haar laatste lach. Zo dienen wij het Antropoceen te zien: als de ultieme opleuktijd van het levende, het lijdende. Het normale gangbare gif van het moment is in deze tijden ontloken en opgebloeid tot het gif van een heel tijdperk.
Het komt erop aan de kwalen van dit tijdperk, dit Fuiktijdperk te zien als haar talenten. Deze blikverschuiving, blikverruiming, dat is de ware transitie. Het is de zuivering van de geest, een catharsis, die de zuivering die de dino’s en de joden mee moesten maken in de schaduw stelt. Het vergif van dit tijdperk dient als melancholie op te stijgen uit onze ingewanden zoals methaan uit een koe. En terug te keren naar de kosmische leegte gelijk een varken terugkeert na zijn bezoek aan het slachthuis. Een pil is pas bitter wanneer men weigert deze door te slikken. Een dino moet niet protesteren, een jood niet, een varken niet, een mens niet. Extinction Acceptation is het antwoord dat alle Rebellion in de schaduw plaatst. Alles spant en spande samen om de dino te kwetsen, de jood, het varken, de mens en de laatste is de gekwetste der gekwetsten die zijn eigen kwetsuur aanbrengt. Moeten we dan als gekwetste dromen van de bovenmenselijke onverschillige die we zijn als kwetser? Er is in apotheken geen tegengif te vinden, geen anti-bitterpil.
De mens is het gezwel en hij zwelt op tot ie barst en zichzelf overwoekert met het kankerbloed van zijn eigen tumoren die de zeeën rood doen kleuren. De hele evolutie spant tegen ons samen omdat hij zich succesvol in ons geaccumuleerd heeft, zich in ons heeft opgestapeld, trots en trefzeker in ons heeft opgestapeld, zodat het Antropoceen verscheen, moest verschijnen om tegengif te kunnen worden tegen zoveel succes. De mens van dit moment maakt iets unieks mee, maar hoevelen beseffen dit? Hebben wij nog genoeg zand om onze kop in te steken? Zijn er nog genoeg struisvogels om politiek mee te bedrijven? Welke zonde hebben we begaan om precies in dit tijdsgewricht geboren te mogen worden? In de volzin van de Tijd zijn de mensen ingevoegd als komma’s. maar wat als daar nu eens een punt achter wordt gezet?
Reactie plaatsen
Reacties