Uit pure solidariteit met het onlangs gestorven Holoceen, en met een realistisch beeld van de toekomst lieten wij ons laten wegzakken in de chaos en ellende die over ons komen gaat en die ons nog eens extra zal binden aan ons bijzondere zenuwstelsel. Op welke drempel staat de mens, aan welke rand van welke afgrond? Was het eenvoudiger te leven met het feit dat wij binnenkort langer of korter durend in ellende&chaos komen te verkeren dan met de gedachte om vervolgens in ongenade te moeten sterven? Kunnen wij dit ontkennen door de gedachte uit de weg te gaan, of moeten we juist die ontkenning ontkennen door de gedachte te omarmen? De levenden maken zich vast drukker om de doden dan andersom. Het dodelijkste zijn, zoveel is ons nu wel duidelijk, is het weliswaar unieke bewustzijn van een soort, een soort die de fout maakte om rechtop te gaan lopen, een soort die op de kosmische tijdschaal om duistere redenen in een zucht en in een mum ooit eens was, dronk een glas, deed een plas, soms in zijn hum, vaak ook uit zijn sas. Het menselijk bewustzijn bleek het toppunt van lijden te moeten zijn, vierdubbel lijden, we noteren: 1. De oorzaak van kunnen lijden op goddelijk nivo; 2. Als weethebber daarvan; 3. Zich kunnen inbeelden van wat hem nu te wachten staat; 4. Het genot van het fysieke lijden door zijn zwakke zenuwen. Het zijn geen losse flodders, het is een eenheid van samenhang. Het is het lijden dat weigert ook maar een seconde te verzuimen. Het is het lijden dat aanbeden dient te worden. Het is het lijden van het Antropoceen. Het Antropoceen dient aanbeden te worden. Het is het hosanna van de tijd der kosmische en komische tijden.
Reactie plaatsen
Reacties