Wij hebben steeds het ideaal van Onverstoorbaarheid nagestreeft. Toch was het steeds weer zij – zij die door de luizen opgevroten zou moeten worden, steeds weer zij, mevrouw Antro, van achteren Proceen. Zij was het die steeds en onverstoorbaar onze heilige Onverstoorbaarheid verstoorde waardoor we van de ene ontreddering in de andere vielen. We kikkerden even op van de vraag: hoe moet de ontreddering worden gered? Gedurende onze filosofische overwegingen van hoog gehalte verdiepte de kwestie zich. We delibereerden over ons verstoorde zenuwgestel. Gedurende dit zuiverende proces verdiepte ons zenuwgestel zich van crisis naar crisis. Van crisis naar crisis, hoe diep wil je het hebben? We lulden het vierkant rond, net zolang tot de cirkel zich rondbreide en crisis ontreddering werd. Het was, zo bleek, het breiwerk, het broddelwerk van mevrouw Antro zelf.
Reactie plaatsen
Reacties