De kleine problemen zijn oneindig, oneindig mooi. Maar juist de grote, de megawicked catch22-problems hebben hun natuurlijke limiet, de limiet van de existentiële essentiële massa-extinctie. De esthetica daarvan is dat ze de kleine problemen oplost. Het is de klasse van de buitencategorie, die de grens voor nieuwe problemen vormt, de muur waarop zelfs de hardste kop te pletter slaat. Het is daarom de taak van dit megawicked Fuiktijdperk om haar grensfunctie ernstig te nemen en te vervullen gelijk een onheilsprofeet zijn roeping, een martelaar zijn lot. De Grote Vragen van deze tijd moeten worden afgeknepen met Grote Antwoorden. De geest, die och-arme ziel, hoeft dan alleen nog maar de Antwoorden, die Goddelijke Antwoorden, te beantwoorden met gepast lijden. We hebben altijd al geleden, maar ’t zal nu nog gepaster moeten, nog uitbundiger, nog expressiever, nog uitstervender.
Reactie plaatsen
Reacties