Er zijn inmiddels zoveel vage, verontrustende waarschuwingen die ons wijzen op onze excommunicatie uit de boezem van de tijd – de tijd die ons gebaard heeft -, dat geen enkele oproep of pleidooi meer zal werken. Baren en ontbaren: de mensheid werd het leven ingekotst, de mensheid wordt er weer uitgekotst en het uitkotsen heeft een aanvang genomen. Het is een sensatie die de planeet doet sidderen, een planeet met het zweet op de kop om vervallende soorten te doen sterven, en die reeds nat in het kruis is van nieuwe barensmogelijkheden, om nieuwe, frisse, verse soorten te doen ontstaan, al zal ’t nog miljoenen jaren duren. Eerst moet met het oude worden afgerekend, de huidige soorten, de soorten die zullen moeten creperen onder de – onbedoelde zullen we zeggen - moordzucht van één hunner. Het kritische punt van de vitaliteit van deze soort die de moordzucht vertegenwoordigt, is niet haar onbestemde weerzin tegen alles, maar het is haar kracht om nog steeds, ondanks alles, ondanks haar bewustzijn van dit alles, nog steeds en immer verse vergissingen voort te brengen. Haar aderen drogen uit van de hitte, haar ziel verdort, haar wanhoop bereikt een kookpunt, en haar dromen worden tot zoutpilaren. En toch: de versheid van haar vergissingen blijft elke houdbaarheidsdatum overschrijden en haar lot wordt het voedsel van de wormen, van de maden, van de strontvliegen, van de aasgieren. Het wachten is slechts nog op het nekschot, het genadeschot, dat, wanneer goed gemikt, een schot in de roos zal blijken te zijn.
Reactie plaatsen
Reacties