De toekomst? Er is op z’n minst een schaduw van toekomst. Die zich vooruitwerpt, die over ons geworpen wordt, een lange arm die zich uitstrekt over de verworpene der aarde, de soort die verderfelijkheid en doem tot het maximum wist te cultiveren. De verworpene die principes en dogma’s had verkondigd dat het een aard had en kwistig dweepzieke dwaasheden had aangeprezen en energiek had uitgevoerd. Deze verworpene wilde zich van zijn ketenen bevrijden en daarvoor in de plaats heeft hij zichzelf in de boeien geslagen (WorldOvershootDay dit jaar: 30 juli). Hij zal aan de wereld een verschroeiende herinnering nalaten als souvenir en zijn graf zal niet gegraven kunnen worden bij gebrek aan grafdelvers, - ook al uitgestorven. Zijn botten zullen rusten op woestijngrond of wegspoelen in diepe zeeën, zijn toekomstige opvolger zal ze de komende miljoenen jaren niet kunnen vinden om er de juiste conclusies uit te kunnen trekken van wat zich ooit heeft afgespeeld in het Antropoceen. Die opvolger kan immers nog lang niet in de verf worden gezet bij zoveel vernietiging, vervuiling, verkrachting van aardse leefbaarheid. En zo krimpt en kronkelt het ons bekende onderkruipsel zich dol in een ongekende fysisch-metafysische omwenteling, met ongekende angstproporties , in ongekende kadaverhoeveelheden, van verloochening naar verloochening. Hij kan geen wezen van vlees en bloed meer zijn, toegevoegd als hij wordt aan het verdwenen ooit-eens-geweest-zijnde, losgescheurd van de wijzers van de tijd.
Reactie plaatsen
Reacties