De ‘breuk’ tussen Holoceen en Antropoceen zou gezien kunnen worden tussen: voorheen binnen de draagkracht van de planeet opereren en nu structureel erbuiten. En dat ‘structureel erbuiten’ wordt gekenmerkt door een onheilspellende hardnekkige richting. Onomkeerbaarheid en ongekende schaal lijken me de belangrijkste kenmerken van het Antropoceen. Hetgeen ook terugslaat op die historisch gegroeide ontologische denkbeelden van ons die typisch ‘Holoceen-gerelateerd’ zijn en daardoor achterhaald raken. Ons historisch Holoceen referentiekader raakt achterhaald, maar een nieuw referentiekader hebben we niet.

Het referentiekader van eerdere uitstervingsgolven deed zich voor zonder de cultuurlijke factor, dus ook die zijn slechts ten dele als vergelijkingsmateriaal te gebruiken.