De kosmos zucht, de aarde schreeuwt, de materie kreunt. Het lijden ontwikkelt zich, de chaos ontplooit zich, de instorting voltrekt zich. En de mens? Wat zullen we zeggen van de mens? Van Zondeval tot Antropoceen, van verdrijving uit het Paradijs tot verdrijving uit het Holoceen: het voltrekt zich van lot tot lot, van gezwoeg tot gezwoeg, van val tot val. Dat zullen we zeggen van de mens, de voltrekker van het zuchten, het schreeuwen, het kreunen. 

    *

    Onze onevenwichtige ingewanden resoneren met onze onevenwichtige geest die resoneert met een planeet uit evenwicht. Gezondheid is er voor alle drie niet meer bij en dat, zou je denken, brengt hen samen in hun lot; de pijn van de één zal de pijn van de ander worden. En toch zullen ze elkaar niet troosten, niet kunnen troosten, ze zullen elkaar nog verder in de weg gaan staan, elkaar nog meer gaan tegenstaan. Onze fysische behoeften, onze mentale behoeften en de behoeften van een planeet zullen schallen in het universum en als een oneindige echo zal het gekrijs weerklinken van uithoek tot uithoek van het heelal. Onze doodskreet zal sterven in de schoonheid van onverschilligheid; geen ster, geen zwart gat, geen komeet zal er een traan om laten en het zal geen mededogende weerklank vinden in de ziel van welke Godt dan ook. De Godt heeft genoeg aan zijn eigen obsessies, aan zijn eigen rigiditeit, aan zijn starre standpunten. De Godt heeft dogma’s die onwrikbaarder zijn dan die van welke theologie dan ook. Hij zal nieuwe hersenspinsels moeten bedenken om nog iets van het leven te maken.

    Tot zover het brekende nieuws van de dag.