AT. De afbraak van het menselijk samenwerkingspotentieel

1. Het Antropoceen problematiseert het idee van menselijke controle
2. Menselijke macht blijkt zowel enorm (planetair effect als geofysische kracht)
3. als beperkt (klimaatfeedbacks, kwetsbaar en onder-hevig aan en in een complex planetair systeem)
4. In geologisch opzicht is het Antropoceen een geologische laag van menselijke sporen. In die zin kun je zeggen dat de aarde een steeds groter archief van menselijke impact wordt.
5. Er vindt massa-extinctie plaats
6. Klimaatverandering creëert een spookachtige temporaliteit omdat we leven met gevolgen die nog niet volledig zichtbaar zijn. Terwijl die gevolgen gewoon zullen volgen, we weten niet hoe, wat, wanneer en waar precies: allom te nuanceren onzekerheid. Precies daarom zijn het ‘waarom-gevolgen’ van wat we actueel en feitelijk aan het doen zijn, op basis van wat er in het verleden gaande was.
7. Het concept différance (uitgesteld en gedifferentieerd betekenisproces) bij Jaqcues Derrida stelt dat betekenis nooit direct aanwezig is maar altijd verspreid in relaties en tijd. De oorzaak (neem CO₂-uitstoot) en het effect (klimaatverandering) liggen ver uit elkaar in tijd en ruimte. Dit impliceert dat het primaire kantelpunt allang achter ons ligt. Dit correspondeert met het idee van bronoorzaken als primair en gelegenheidsoorzaken als afgeleid.
8. Antropocene veranderingen: we leven met gevolgen die nog niet volledig zichtbaar zijn. Het verleden bepaalt de marges voor het heden, het heden wordt achtervolgd door toekomstige toenemende rampen, de mensheid holt er amechtig achteraan met afnemend samenwerkingspotentieel. Omdat het kernkantelpunt al in het verre verleden ligt. Het Antropoceen creëert zo, zoals gezegd, een spookachtige onomkoombare onomkeerbare temporaliteit. Het kan sneller of langzamer gaan, we kunnen vertragen en verzachten.

De kern

9. Het menselijk samenwerkingspotentieel wordt hierdoor aangetast. Aantasting van het samenwerkingspotentieel, ofwel de logische absolute en relatieve afname van de inherent tegenstrijdige cultuuraspecten t.o.v. de overweldigend wordende natuuraspecten en sferen, fnuikt de daadwerkelijke realisatie van afdoende samenwerking wat betreft aanpak en aanpassing die moet plaatsvinden op planetair niveau en schaal.